باهزار و یک ترفند شاخه گلی مصنوعی رادرمیان گلهای شاداب گلدانت پنهان کردم و در دفتر خاطراتت نوشتم : تورادوست دارم و خواهم داشت تازمانی که اخرین گل پژمرده شود

سه چیزراه عشق نیست : جدایی سفر فراموشی . ولی ان زمانکه تو مرا تنها گذاشتی رفتی و فراموش کردی من لحظه لحظه عاشقت شدم...

گه بادیدن من غم تودلت جون میگره         میمیرم که تاابدقلب تواروم اروم بگیره

نمیدانم پس ازمرگم چه خواهدشد         نمیخواهم بدانم کوزه گرازخاک اندامم چه خواهدساخت             ولی انقدرمشتاقم که ازخاک گلویم         سوتکی سازدبه دست کودکی گستاخ وبازیگوش                    که اویکریزوپی درپی دم گرم خودش رادرگلویم سخت بفشارد                                                          بدین سان           بشکنددائم            سکوت مرگبارم را...                             

؟

شب بحراني من !

باز هم مرغ شب از راه رسيد                                                                 و دل خسته دگر بار پريد

آن شب تار و پليد                                                       شانه ام ، كوله اي از خاطره بر دوش كشيد

صحنهُ آن شب بحراني من !

كه در آن « پيكر سيمين تني » از راه رسيد                                     قدم اولش آهنگ سكوتم بشكست

مهربان!آمد و نزديك نشست                                              بود از وسوسهُ سرد زمان نشعه و مست

« شرم » جادو شد و چون باد بتاخت

ناگهان جامه ز تن دور انداخت                                            دل وحشت زده در كورهُ احساس گداخت

برق اندام سپيدش ، ره مهتاب گرفت                                         گيسوان سيهي بر سر هم تاب گرفت

تب لبهاي حريص ، ز سرم خواب گرفت                     آن شب وحشتزا عقل از ان حادثه ها ماند شگفت

« عقل » وحشتزده بود ، « سينه » حيران شده بود     « چشم » هم محو رخ اين بت عصيان شده بود

باز برداشت سوي پيكر من چند قدمي

بيرق مهر و هوس، گشت علم                                ديدم اين سوي نگاه من و او گره خوردست به هم

جسم ها بي حركت ، نشعه و مست                                                   دل كه از اول سر رفت ز دست

همهُ سلسله ي سينه ام از هم گسست                        يار نزديك تر آمد ، ناگه يخ قنديل وجودم بشكست

سينهُ غم زده ، فرياد بزد                             « عقل » هم بر سر من داد بزد

 عقل مي گفت: « بس است اين همه ذلت ، دل من! »              نيست اين - شعبده باز سر ره - قابل من

تو رها شو ز فسون هاي زمان                                                          بس كن اي مردمك غافل من

« دين » من گفت كه من ، راه سفر بسپارم؟                                   رخت را از سر اقليم دلت بردارم؟

هوس و وسوسه هاي دل را                                                                   همه تنها بر تو بگذارم؟

دست از افسونگري دل شستم                                                             آيتي روي زمين مي جستم.

گويي ابليس كه شيدا شدن دل را ديد                « مكر » را ، در - نظر عشق – بياورد پديد                

دم طوفاني شهوت سر اين سينه وزيد                      « حيله » را در – نفس دوست – بر عقل دميد

« عقل » مجنون شد و رفت،« سينه » بي تاب بماند               باز ابليس دگر زمزمه در گوش بخواند:

هيچكس نيست بجز « دست تو » و « شانهُ » « يار»            خانه خالي شد و در سينه دگر نيست قرار

دست را حلقه بزن دور نگار                 بوسه زن بر لب و تصوير رخش عشق كن در تب آغوش بهار،

كار ، مشكل شده بود                                           - رغبت و عشق و هوس - - فكرت من را بربود -

راستي هيچ كس جز من و او خانه نبود                                        گوييا روح خدا در دل ديوانه نبود

آه! اي خالق من!                                                       پس همه عمر تكاپوي عبادت ، به چه سود؟

- غم و اندوه ندامت – در راه                                                              -دل سرگشته هنوزم گمراه

تازه گشتم ز دل « يوسف كنعان »                                                         آگـــــــــــــــــــــــــــــــــــاه

« عقل » مي گفت: بران                                                                     « عشق » مي گفت: بمان

يار در - هالهُ ناز - « سينه » فرياد زنان                                روي او باز شد و تنگ مي گشت جهان

چه شب سختي بود!

« غمزه » بر « فكر » نمي داد امان                     شده بودم آن شب دل بازيچهُ آن رند زمان

دل دگر داشت به آداب هوس ، خو مي كرد        بركهُ شهوت گنديده شده داشت در گوشهُ دل بو مي كرد

ناگهان ، رعشه اي از غيب به دامنم ريخت         و نگاه عطش آميز مرا به سراپاي - خود من - آويخت

واقعيت همه تلخ است ولي

ديدم آن لحظه كه در بستر شيطان خفتم                                        دارم اندر شرر غفلت خود مي افتم

در دل خود به ندايي - پرخواهش -                                            گفتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم:

اي خدا!-بركهُ مدفون شده - را جاري كن                                                 بارالها ، تو مرا ياري كن

چشم مخمور و اسير من را،تو در آرامش بيداري كن                                  و رهايم ز غم خواري كن

يار،در حيرت از اين ماندن بي جاي دلم                                          منتظر، تا نگرد حالت شيداي دلم.

او بسي دل كه به آغوش جنونش بسته                                 حال مي خواست ببيند تب و غوغاي دلم

غرق بود او به تماشاي دلم

ناگهان،سينه سپر كردم و فرياد زدم                                                      سر تنديس رخش داد زدم:

برو اي پست كه من رخت گنه ني پوشم                                       طبله هاي هوس تو نرود در گوشم

شرف و پاكي روحم را من                                                                   به دل هيچ خسي نفروشم

دل من،عالت بازيچهُ هر رسوا نيست                               بهر لبخند - عروسك  شده اي  - شيدا نيست

برو اي پست تر از سگ كه زمين دل من                                     بهر آسايش زنديق دلت مأوا نيست

يار ، وحشت زده از خشم من از خانه برفت                                 نقش او بار دگر از دل ديوانه برفت

سينه آرام ز سوز هيجان سرد بشد                                     شمع خاموش شد آن گاه كه پروانه برفت

گر چه آن شب بگذشت و همه شب هاي دگر                               ولي آن شب نرود هيچ زماني ز نظر

ياد آن خاطره، صيقل سر اين سينه زند                                   دل « شيدا » شده جوشندهُ اين ديدهُ تر

                                                       شادروان   « محسن همتي پور »  م . شيدا

اعتماد نكن به حرفاي قشنگ و عاشقونه

اعتماد نكن به اون كه ميگه منتظر ميمونه

انتظار نداشته باش كه تنها با تو باشه و بس

شك نكن،تو مطمئن باش با كساي ديگه هم هست

هرچي كه داري تو سينه رو نكن،نگو كه اينه

براي گفتن رازت لباي اون در كمينه

به خنده هاش دل نبازي تو با گريه هاش نسازي

اينا همش يه فريبه تا تورو بگيره بازي

مواظب باش كه نريزي اشك رو شونه ي ظريفش

مطمئن باش كه با احساس هيچ وقت نميشي حريفش

خيلي وقته كه چشام خسته شدن،از شباي سرد و تارو انتظار

خيلي وقته كه ميخوام گريه كنم شونه هاتو باز براي من بيار

خيلي وقته كه دلم پر ميزنه براي لحظه هاي خنديدنت

براي گريه هاي شبونتون ، اشكاي نقره اي رو گونتون

عشق همه آدما دروغيه الكي آدما دل خوش ميكنن

بد مدتي ازت خسته ميشن به تو و به عشق تو پشت ميكنن

اما باز با اين همه دوست دارم نمي تونم از چشات دل بكنم

عزيزم عزيزم اگه يه روز مردني هست بذار تو آغوش تو جون بكنم

الهی ! به مردان در خانه ات

به آن زن ذلیلان فرزانه ات

به آنان که در بچه داری تکند

یلان عوض کردن پوشکند

به آنان که با ذوق و شوق تمام

به مادر زن خود میگن مامان

به آنان که دامن رفو میکنند

ز بعد رفویش اتو میکنند

به آن قرمه سبزی پزان قدر

به آن مادران به ظاهر پدر

الهی ! به آه دل زن ذلیل

به آن اشک چشمان ممد سیبیل

که مارا بر این عهد کن استوار!

از این زن ذلیلی مکن بر کنار

سير تکامل آقا پسرها

سن 14 سالگي : تازه توي اين سن، هر رو از بر تشخيص ميدن . اول بدبختي
سن 15 سالگي : ياد مي گيرن که توي خيابون به مردم نگاه کنن ... از قيافه خودشون بدشون مي ياد
سن 16 سالگي : توي اين سن اصولا راه نميرن، تکنو مي زنن ... حرف هم نمي زنن ، داد مي زنن ... با راکت تنيس هم گيتار مي زنن
سن 17 سالگي : يه کمي مثلا آدم ميشن ... فقط شعرهاشون و بلند بلند مي خونن ... يادش به خير اون روزها که تکنو نبود راک ن رول مي خوندن
سن 18 سالگي : هر کي رو مي بينن تا پس فردا عاشقش ميشن ... آخ آخ ...آهنگ هاي داريوش مثل چسب دو قلو بهشون مي چسبه
سن 19 سالگي : دوست دارن ده تا رو در آن واحد داشته باشن ... تيز ميشن ... ابي گوش ميدن
سن 20 سالگي : از همه شون رو دست مي خورن ...ستار گوش ميدن که نفهمن چي شده
سن 21 سالگي : زندگي رو چيزي غير از اين بچه بازيها مي بينن ... مثلا عاقل مي شن
سن 22 سالگي : نه مي فهمن که زندگي همش عشقه ... دنبال يه آدم حسابي مي گردن
سن 23 سالگي : يکي رو پيدا ميکنن اما مرموز ميشن ... ديدشون عوض مي شه
سن 24 سالگي : نه... اون با يه نفر ديگه هم دوسته ...اصلا لياقت عشق منو نداشت
سن 25 سالگي : عشق سيخي چند؟ ... طرف بايد باباش پولدار باشه... حالا خوشگل هم باشه بد نيست
سن 26 سالگي : اين يکي ديگه همونيه که همهء عمر مي خواستم ... افتخار ميدين غلامتون باشم ؟
سن 27 سالگي : آخيش
سن 28 سالگي : کاش قلم پام مي شکست و خواستگاري تو نميومدم

سير تکامل دختر خانمها

سن 14 سالگي : تا پارسال هر کي بهشون مي گفت چطوري؟ ميگفتن ... خوبم مرسي ... حالا ميگن مرسي خوبم
سن 15 سالگي : هر کي بهشون بگه سلام ... ميگن عليک سلام ... نقاشيشون بهتر ميشه » بتونه کاري و رنگ آميزي
سن 16 سالگي : يعني يه عاشق واقعيند ... فردا صبح هم ميخوان خودکشي کنن ... شوخي هم ندارن
سن 17 سالگي : نشستن و اشک مي ريزن ... بهشون بي وفايي شده ... کوران حوادث
سن 18 سالگي : ديگه اصلا عشق بي عشق ... توي خيابون جلوي پاشون رو هم نگاه نمي کنن
سن 19 سالگي : از بي توجهي يه نفر رنج مي برن ... فکر مي کنن اون يه آدم به تمام معناست
سن 20 سالگي : نه , نه ... اون منو نمي خواست آخرش منو يه کور و کچلي مي گيره ... مي دونم
سن 21 سالگي : فقط سن 27-28 سالگي قصد ازدواج دارن ، فقط
سن 22 سالگي : خوش تيپ باشه ، پولدار باشه ، تحصيلکرده باشه ، قد بلند باشه ، خوش لباس باشه ... آخ که چي نباشه
سن 23 سالگي : همهء خواستگارا رو رد مي کنن
سن 24 سالگي : زياد مهم نيست که چه ريختييه يا چقدر پول داره ، فقط شجاع باشه ، ما رو به اون چيزي که نرسيديم برسونه
سن 25 سالگي : اااااااه ، پس چرا ديگه هيچکي نمي ياد... هر کن ميخواد باشه ، باشه
سن 26 سالگي : يه نفر مي ياد ، همين خوبه ، بله
سن 27 سالگي : آخيش
سن 28 سالگي : کاش قلم پات مي شکست و خواستگاري من نميومدي

خیلی وقته نیستم.نمیدونم از کجا شروع کنم.

خیلی ها از من میپرسن چرا اینقدر نامیدی؟

بعضی ها میگن چرا شاد نیستی؟

یه گروه ازشون میگن چه علاقه ای به مردن داری؟

میگن تو عاشقی؟

میگن تو عشق شکست خوردی؟

میگن از خودت بگو:

آخه چی بگم؟ من نامید نیستم خیلی هم شادم علاقه داشتن به مردن یه حس نیست مرگ هم مثل

تمام حالات روحی زیباست مثل تولد مثل یه لبخند مثل بازی شبنم ها روی برگ گل مثل حس آزادی و ...

واسه هین که عاشقم یا نه باید بگم آره عاشقم اما نه اون عشق که شما فکر میکنید( عشق به جنس مخالف ) من عاشق خودمم عاشق خدا عاشق خنده و حتی عاشق مردن

توی عشق شکست خوردن:این دوره زمونه همه خیلی زود عاشق میشن اونم یه دل نه صد دل خیلی زود هم زیر پای مشکلات لگد میشن و خیلی نامید از زندگی خسته میشن.

خیلی دوستون دارم.

بودیم و کسی پاس نمی داشت باشد که نباشیم بدانند که بودیم

با عرض شرمندگی باید بگم که وبلاگم هک شده بود و

یکی از دوستانم این ...... کاریو به بار آورده بود

باید ببخشید من پیمان هستم و صحیح و سالم.

همتون و دوست دارم و باید بگم که دیگه نمیام نت.

مثل آقا حمید گل

BYE BYE

امیدوارم که منو ببخشید آخه دیگه نمیام نت و نمیتونم

وبلاگم رو کامل کنم . تازه داشتم بخش های

جدید و راه اندازی میکردم . اما ...

برام دعا کنید . یا حق

معناي زندگي
زندگي را ميتوان در يك نگاه ساده ديد
پاك و بي آلايش و زيبا چو رنگ ياس ديد
زندگي را ميتوان با اشك چشمي با خلوص
شستشوئي داد و بر دامان او احساس ريخت
زندگي را ميتوان در پر تو اميد ها
بي تكبر با نگاه سرخ يك لبخند ديد
زندگي را ميتوان در سايه ي عشق خدا
تا ثريا خانه اي از مهر او سرشار ديد چ

من عروس ماهی رودخونه اشکم
طعم دریا نچشیده
نیمه تاریک یک کوه خیالم
رنگو خورشیدو ندیده
دستای ملامتم یخ زده از دوری عشق
غنچه سرخ لبام خشکیده از دوری عشق
دیگه بین خونه ها خاطرات دیواری نیست
سرخی سیب بلوغ خونمون پنداری نیست
توی ابادی دل هوس دیدن تو پیچیده
خرمن پیکرمن یه عمریه به هم اغوشی تو رقصیده

ای کلید خاطرات باور من
یاور من
در کویر بینشان خستگیها ببر من
میشه با بال سحر بخلوتم سفر کنی
پشت کوههای بلند بیکسی خورشیدعاشقارو خبر کنی
میشه با بال سحر بخلوتم سفر کنی
پشت کوههای بلند بیکسیخورشید عاشقارو خبر کنی
من عروس ماهی رودخونه اشکم
طعم دریا نچشیده
نیمه تاریک یک کوه خیالم
رنگو خورشیدو ندیده

هوا ترست به رنگ هواي چشمانت
دوباره فال گرفتم براي چشمانت
اگر چه كوچك و تنگ است حجم اين دنيا
قبول كن كه بريزم به پاي چشمانت
بگو چه وقت دلم را ز ياد خواهي بر د
اگر چه خوانده ام از جاي جاي چشمانت
دلم مسافر تنهاي شهر شب بو هاست
كه مانده در عطش كوچه هاي چشمانت
تمام آينه ها نذر ياس لبخندت
جنون آبي در يا فداي چشمانت
چه مي شود تو صدايم كني به لهجه موج
به لحن نقره اي و بي صداي چشمانت
تو هيچ وقت پس از صبر من نمي آيي
در انتظار چه خاليست جاي چشمانت
به انتهاي جنونم رسيده ام اكنون
به انتهاي خود و ابتداي چشمانت
من و غروب و سكوت و شكستن و پاييز
تو و نيامدن و عشوه هاي چشمانت
خدا كند كه بداني چه قدر محتاج ست
نگاه خسته من به دعاي چشمانت

حالا که رفتنيم با کوله بار خاطره
نمي خوام حتي بياي يه لحظه پشت پنجره
اين روزا راه من و تو عزيزم جدا شده
سهم من از عشق تو گريه ي بي صدا شده

من ، کاري ندارم با اشکاي تو
من ، نميميرم ديگه براي تو
من ، نميريزم اشکي به پاي تو
به پاي تو

من ، خسته شدم ديگه به جون تو
من ، جون سپردم توي زندون تو
من ، مي خوام برم ديگه بدون تو
بدون تو

اينو ميدونم
بدون تو شبها با غم ها مهمونم
تو نباشي پيشم بي تو من ويرونم
خداحافظ اي يار ، مهربونم

من ، بدون تو شبها با غم ها مهمونم
تو نباشي پيشم
بي تو من ويرونم
خداحافظ اي يار ، مهربونم

حالا که رفتنيم با کوله بار خاطره
نمي خوام حتي بياي يه لحظه پشت پنجره
به خدا راه من و تو عزيزم جدا شده
سهم من از عشق تو گريه ي بي صدا شده

نه ديگه نميشه ، با تو نميشه
ميدونم نميتونم
نه ديگه نميشه ، واسه هميشه
بذار تنها بمونم

چي بگم که خيلي تنهام
ميدوني ياري ندارم
چي بگم که غير غصه
ديگه دلداري ندارم

هيچ کسي پا نميذاره ، به سراچه ي خيالم
هيچ کسي نداد جواب ، اين سوال بي جوابم

هرکي اومد دو سه روزي ، از دلم بازيچه اي ساخت
دلمم مثل عروسک ، ساده بود دل به دلش باخت

گله و گلايه اي نيست
بي وفايي رسم عشق
عاشق ها تنها ميمونن
تنهايي مرام عشق

هي نشين غصه نخور ، رفته که رفته
اگه دوستت داشت ، نميرفت اون که رفته
هي نشين چشم به راه ، رفته که رفته
اگه عاشق بود ، نميرفت اون که رفته

بيخيالش ، مگه چند سال تو جووني؟
بيخيالش ، مگه چند سال تو ميموني؟
بيخيالش ، اينا رسم روزگاره
همشون کار خداست حکمتي داره

ياد حرفهاي قشنگش ميدونم مثل يه داغ
اون دلت خيلي گرفته شده قلبت پاره پاره
اون که رفته ديگه رفته ، ديگه اون دوست نداره
ديگه دست بردار عزيزم برو سوي عشق تازه

هيچ کسي نميدونه توي دلت چي ميگذره
حرفهات اندازه ي کوه پر غروري خيلي ساده

اون که رفته ديگه رفته ، ديگه برگشتم نداره
اگه دستت داشت نميرفت ، حتي واسه ي يه لحظه

منم يه تقويم پر از زمستون                           چله نشين دلي درب و داقون
سال کبيسم و شگون ندارم                           از هيچ کسي خاطره اي ندارم
جز يه نفر که درب و داقونم کرد                        بره بودم گرگ بيابونم کرد
اما دلم تو غربت خيابون                                 از راهي که رفته نشد پشيمون

دل اي دل ديونه                                            کي قدرت و ميدونه؟
برو فکره خودت باش                                      پر از گرگ زمونه
باز منتظر نشستي                                       آب ميشي دستي دستي
تو هم بايد مثل اون                                        دلشو مي شکستي

اون روزا که تنها بودي                                  گم شده ي دريا بودي
قايق تو شکسته بود                                   تنت نحيف و خسته بود
فانوس درياييت شدم                                  عشق اهوراييت شدم
گذشتم از هر هوسي                                 تا تو به مقصد برسي

اما به جاش تو بد شدي                              از من و عشقم رد شدي
به من يه پشت پا زدي                                تهمت ناروا زدي

اون روزا که تو جنگل ها                               ترسيده بودي بي صدا
بين درخت هاي بزرگ                                 ميون گله گله گرگ
گذشتم از جون خودم                                 طعمه ي دشمنات شدم
با تيکه پاره هاي من                                   روزاي تو ساخته شدن

اما به جاش تو بد شدي                              از من و عشقم رد شدي
به من يه پشت پا زدي                                تهمت ناروا زدي

وقتي رفتي باز هوا بد شد
روزگار از بدي بد تر شد
وقتي رفتي آسمون تر شد
گريه ي ابرا بد تر شد

گلا پژمردن
واي گلا مردن
شاخه هاشون زير پا خم شد

ابرا باريدن
دلا پوسيدن
قفس قناري تنگ تر شد

اين دلم مرده
دستم و خونده
صبح تا شب بهونه آورده

بي خبر مونده
از همه رونده
قاصدک خبر نياورده

ديگه برگرد يار
ديگه بس کن يار
دل من از غصه داقون شد

بي تو من خستم
درها رو بستم
همه جا واسم يه زندون شد

خنجر برام بياريد من از تبار دردم
عمريه بي طلوعم مثل غروبي سردم
آيينه دار غربت با آدما غريبه
هواي چشماي من در حسرت يه سيب
تاريک سرنوشتم ، فانوس من شکسته
عمريه بغضي سنگين راه گلوم و بسته
از شب به شب رسيدم ، از کوچه ها به بمبست
آي آدماي سر خوش ، جايي براي من هست؟
شبگرد قصه ي عشق تاريک و بي پناهم
اشکم رو گونه هاتون ، من سرديه يه آهم

کو خوبي؟
کدوم مهر؟
ما که چيزي نديديم
از اين دنياي شيرين فقط سختي چشيديم

کدوم بخت؟
کدوم شانس؟
ما که شانسي نداريم
داريم پشت سر هم همش هي بد مياريم

ما خون جيگر خورديم و سوختيم و ساختيم
به جرم زنده بودن همه هستي رو باختيم

آخه از تو چه پنهون دلم دست خودم نيست
ديگه اين چشم ها اون چشمي که عاشقش شدم نيست

زدم به سیم آخرو گفتم ولش کن بی خیال
اون واسه من یار نمیشه بی خیال این عشق محال
گفتم توی مرام ما منت کشی نیست با مرام
میخواد بره خوب به درک ، همینه که هست
ختم کلام........

خدا کنه که حسرت خوشی به قلبت بمونه
یه بی وفا مثل خودت ریشه هاتو بخشکونه
یکی باسه که هر نفس ، آتیش به جونت بزنه
بهت خیانت بکنه ، زخم زبونت بزنه
کاشکی اونم بدونه که خوبی بهت نیومده
این همه خوبی آخرش ، چی به سر من اومده
پشت سرت هر جا بری ، نفرین من به راهته
به اون چشه در به درت ، به اون دل سیاهته
به اون دل سیاهته.....
همین قدر هم که خواستمت از سرتم زیادیه
فکر نکنی تو قلب من یه لحظه ار تو یادیه
خیال نکن به یادتم ، بدون که مردی تو دلم
خودت میدونی جایه عشق ، نفرت و کاشتی تو دلم
واسه همیشه از دلم دیگه میذارمت کنار
تموم بی وفایی هات از تو بمونه یادگار
حالا که میری غزلم ، پشت سرم راهم ببین
ببین که تنها نمیشم تنها تو باختی نازنین
تنها تو باختی نازنین.....
الهی هر کی که رسید پا روی قلبت بذاره
هرچی که با من میکنی یه روز به روزت بیاره
آهای رفیق نیمه راه ، آی تو که تنهایی میری
فقط یه نفرین بکنم ، تو اوج قربت بمیری

وقتی به دنیا آمدم صدایی در گوشم طنین انداخت

و گفت تا آخرین لحظه عمرم با تو خواهم ماند.

گفتم تو کیستی ؟؟؟ گفت: غم !!! خیال کردم غم عروسکی

است که میتوان با آن بازی کرد .

و حال که فکر میکنم می بینم خود عروسکی هستم به دست غم!!

اگر به جای یک قلب در سینه ام صد قلب داشتم :

          می گذاشتم که هر صد قلب را به جرم عاشقی از سینه بیرون بکشند و قربانی کنند !

                               چرا که در مذهب عاشقان ، قربانی شد

                             داوطلبانه ، اولین شرط عضویت است !!!

عشق یه چیزی مثل کشک و دوغه
تموم زندگی پر از دروغه
هیچ‎کسی هیچ‎کسی رو دوست نداره
دوستت دارم عاشقتم شعاره
خلاصه عاشق شدن آسون شده
دلبرکها فت و فراوون شده
عشق‎ها شده اینترنتی ایمیلی
مجنون نشسته چت کنه با لیلی
چت می‎کنن هی میگن و می‎خندن
یه ریز برای هم خالی می‎بندن

برای گفتن من شعر هم به گل مانده             نمانده عمری وصدها سخن به دل مانده

صدا که مرحم فریاد بود زخم مرا                   به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست       گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم         هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

جمعه :

توی قاب خیس این پنجره ها
عکسی از جمعه ی غمگین می بینم
چه سیاهه به تنش رخت عزا
تو چشماش ابرای سنگین می بینم

داره از ابر سیاه خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

نفسم در نمی آد
جمعه ها سر نمی آد
کاش می بستم چشامو
این ازم بر نمی آد

داره از ابر سیا خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

عمر جمعه به هزار سال می رسه
جمعه ها غم دیگه بی داد می کنه
آدم از دست خودش خسته می شه
با لبای بسته فریاد می کنه

داره از ابر سیا خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

جمعه وقت رفتنه
موسم دل کندنه
خنجر از پشت می زنه
اون که همراه منه

داره از ابر سیا خون می چکه
جمعه ها خون جای بارون می چکه

هفته ی خاکستری:

شنبه روز بدی
روز بی حوصلگی
وقت خوبی که می شد
غزلی تازه بگی
ظهر یکشنبه ی من
جدول نیمه تموم
همه خونه هاش سیا
روی خونه جغد شوم
صفحه ی کهنه ی یاد داشت های من
گفت: دوشنبه روز میلاد منه
اما شعر تو می گه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاکستری بود
همه انگار نوک کوه رفته بودن
به خودم هی زدم از این جا برو
اما موش خورده شناسنامه ی من
عصر چهارشنبه ی من
عصر خوشبختی ما
فصل گندیدن من
فصل جون سختی من

روز پنجشنبه اومد
مثل سقاهک پیر
رو نو کش یه چیکه آب
گفت به من: بگیر بگیر
جمعه حرف تازه ای برام نداشت
هر چی بود پیش تر از این ها گفته بود

نخواب ای حسرت سفره گل گندم
نباش تو دالو نای قصه سر در گم
نخواب رو بالش پرهای پروانه
که فریاد تو رو کم دارن این مردم

لا لا لا لا دیگه بسه گل لاله
بهار سرخ امسال مثل هر سال
هنوزم تیرو ترکش قلب و می شناسه
هنوز شب زیر سرب و چکمه می ناله

نخواب آروم گل بی خار و کینه
نمی بینی نشسته گوله تو سینه
آخه بارون که نیس رگبار باروته
سزای عاشق های خوب اما اینه؟

نترس از گوله ی دشمن گل لادن
که پوست شیره پوست سرزمین من
اجاق گرم سرمای شب سنگر
دلیل تا سپیده رفتن و رفتن

نخواب آروم گل بادوم نا باور
گل دلنازک خسته گل پر پر
نگو باد ولایت پر پر ت کرده
دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره
نگو این ابر بی بارون نمی ذاره
مث یار دلاور نشکن از دشمن
ببین سر می شکنه تا وقتی سرداره

نذاشتن همصدایی رو بلند باشیم
نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم
کتابای سفید ودوره می کردیم
که فکر شبکلاهی از نمد باشیم

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب
نگو کو تا دوباره بپریم از خواب
نخوون با من نترس از گوله ی دشمن
بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره
نگو تقدیر ما صد تا گره داره
به پیغام کلاغای سیا شک کن
که شب جز تیرگی چیزی نمی آره

نخواب وقتی که همبقضت به زنجیره
نخواب وقتی که خون از شب سرازیره
بخوون وقتی که خوندن معصیت داره
بخوون با من بیا تا من نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره
ولی خشم تو مشت محکمی داره
عزیز جمعه های عشق و آزادی
کلاغ پر بازی با تو عالمی داره....

بیا تا برات بکم                 آسمون سیا شده
دیگه هر پنجره ای             به دیواری وا شده
بیا تابرات بگم                  گل تو گلدون خشکیده
دست سردم تا حالا            دست گرمی ندیده

بیا تامثل قدیم                   واسه هم قصه بگیم
گم بشیم تو رویاها             قصه از غصه بگیم
بیا تا برات بگم                قصه بره و گرگ
که چه جور آشنا شدن        توی این دشت بزرگ

آخه شب بود می دونی       بره گرگ رو نمی دید
بره از گرگ سیاه             حرف های خوبی شنید
بره ی تنها رو گرگ          به یه شهر تازه برد
بره تا رفت تو خیال           گرگ پرید و اون وخورد

بره باور نمی کرد             گفت: شاید خواب می بینه
ولی دید جای دلش             خالی مونده تو سینه
بیا تا برات بگم                 تو همون گرگ بدی
که با نیرنگ و فریب          به سراغم اومدی

بي تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
 يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و درآن خللوت دلخواسته گشتيم
 ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
 همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب آيينه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا كه دلت با دگران است
تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
 تو به سنگ زدي من رميدم نه گسستم
بازگفتم كه نتو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي دردامناندوه كشيدم
نگسستم نرميدم ...ـ
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم
بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم ...

از طرف دوست عزیزم آقا عابد - ن

اگر توانستی بر آتش بوسه زنی  یا اگر توانستی گریه ی سنگ را ببینی بدان

که من فراموشت کرده ام .

دل نبند به خوشگلان بل هوس                 لنگ حمامت هر که بست،بست

از طرف : DOKHTARE VAHSHI

to hamooni ke hamishe toye royam miparastam
hamoon shazadei ke be entezare on neshastam
taksavare jadeye eshgh ke miyad az shahre aftab
gomshode toye negahesh vosate shabo mahtab
har lahze o harja toye fekre man to hasti
ba hamoon negahe aval too dele man neshasti
del sepordam be negahet be hamoon cheshmaye khaste
hes mikonam age nabashi zendegim rangi nadare
tanine naze ghanari dige ahangi nadare
vaghte del tangiy o ashkam hamishe az to mikhoonam
ta nafasi hast tooye sinam man kenare to mimoonam
jelveye negahe paket shookoohe raghse setare ast
lahzehaye ba to boodan ye tavalode dobaras
ina har kodoom ye mesra hast

be ۲۴ zaboon

پریا و مهسا:

معناي زندگي
زندگي را ميتوان در يك نگاه ساده ديد
پاك و بي آلايش و زيبا چو رنگ ياس ديد
زندگي را ميتوان با اشك چشمي با خلوص
شستشوئي داد و بر دامان او احساس ريخت
زندگي را ميتوان در پر تو اميد ها
بي تكبر با نگاه سرخ يك لبخند ديد
زندگي را ميتوان در سايه ي عشق خدا
تا ثريا خانه اي از مهر او سرشار ديد

از طرف بابک:تقدیم به عزیز ترین کسم سارا

آه تا به کی چون باد بی هیچ صدای پا تنها تر از خودم رهسپار کوچه های بی کسی باشم؟ مانده ام سر در گم میان کوچه خای خاموش تا به کی باید ترجمان ماجرای بی کسی باشم!

در حسرت ديدار تو آواره ترينم هر چند كه تا خانه تو فاصله اي نيست.

shab shod o baz havaye to pichide tooye khateram
chi kar konam biroon nemire az saram
nemidoonam be kee begam
delam hava khahe to bood
bade khoda be zire gonbade kabood
nemidoonam chetor delam
asire zendoone to shod
tefli delam ke bikhabar
nakhoonde mehmoone to shod
nafahmidam barghe negat
shame ye khooneye digas
nemidoonestam ke saret
moonde roo shooneye havas
age to pisham bemooni
ye joone taze migiram
age to ba man bemooni
hamishe barat mimiram
mimiram,bi to mimiram.....................

be khatere che zendei? va man baraye zendegi to ra bahane mikonam..............

گلیا:

عشق يعني دستهايم ماله توست

چشمهاي خسته ام دنبال توست

عشق يعني ما گرفتار هميم

دوستدار هم طرفدار هميم

هرچه ميخواهد دلش آن ميكند

ميكشد مارا و كتمان ميكند

عشق غير از تاولي پر درد نيست

هركس اين تاول ندارد مرد نيست

آمدم تا عشق را معنا كنم بلكه جاي خويش را پيدا كنم

آمدم ديدم كه جاي لاف نيست عشق غير از عين و شين و قاف نيست

کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه فردا نبود کاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج و دريا نبود کاش بودي تا دو دست عاشقم غافل از لمس گل مينا نبود کاش بودي تا زمستان دلم اين چنين پر سوزپر سرما نبود کاش بودي تا فقط باور کني بعدتو اين زندگي زيبا نبود

تو غربت نگاه من ترانه هام آتيش گرفت براي تو اي عشق من!عمر دوباره اي گرفت قسم به برفاي سفيد بگو گناه من چي بود كه رفتي و شدي برام يه قصه ي بود و نبود مخمل برفاي سفيد رو گونه هات نشسته بود وقتي كه ميگفتي دلت يه لحظه عاشقم نبود روزاي سرد و بي نفس چه زود برام تكراري شد از اونروزي كه رفتي تو هيشكي برام توهم نشد ميخوام صدات كنم ولي اينو ميدونم كه ديره اسمت نشسته بي ريا رو لباي يكي ديگه قدم قدم تو جاده ها به عشق تو راهي شدم اما چه سود وقتي برات حتي تمنا نشدم

death_guiter:

bad tarin dard in nist ke........................eshghet bemire........... bad tarin dard in nist ke...............be ooni ke doosesh dari naresi.......bad tarin dard in nist ke..............eshghet behet naro bezane................ bad tarin dard ine ke...............asheghe yeki bashi yo oon nadoone

دل تنگ نگاتم
اسير خنده هاتم
ميدونم که ميدوني
عمريه غرق هواتم
من لبريز عشقم ، پرم از تورو خواستن
کاش بدوني من ديوونه ي سادگي هاتم
مثل پروانه ها دورت ميگردم
بزار دستاتو توي دستاي سردم
من صداقت و با تو شناختم
عشق تو رو بردم و دل خودم رو باختم
عشق تو رو بردم و دل خودم رو باختم ...!!
هر جا که ميرم مهربوني هات پيشه رومه
کاش باور کني که بودن تو آبرومه
روزو شب ميام ميرم تو نيستي توي خونه
ديگه نفس کشيدنم بي عشق تو حرومه

پنهون نکن فريبت و ميخندي اما زورکي
نگاهت از من خاليه بهانه هاتم الکي
تو ديگه مارو نميخواي اين از نگات مشخصه
من ميدونم که دست من به دست تو نميرسه
فريبه حتي گريه هاتو
لحظه هاتو
بردن هاتو
موندن هاتو
خواستن هات  
ديگه گولم نزن دروغ نگو نگو که قلبت با منه
نگو که نبض لحظه هات فقط واسه من ميزنه
گولم نزن دروغ نگو نگو که قلبت با منه
نگو که نبض لحظه هات فقط واسه من ميزنه
چقده ساده بودم تو اين همه تو رو نشناخته بودم
به ديده هات دلمو باخته بودم که قلبت با منه
چقدر ديوونه بودم حتي وقتي دستتو خونده بودم
بازم به تو من چيزي نگفتم که قلبت نشکنه

نميتونم ببخشمت
دورشو برو نبينمت
تيکه اي بودي از دلم
گنديدي و بريدمت
هزار و يک رنگي عزيز
دروغ و نيرنگي عزيز
واسه دل عاشق من
بد نامي و ننگي عزيز
راهمو کج کردي عزيز
عشقم و رد کردي عزيز
خودت ندونستي چي کردي
با ما بد کردي عزيز 
آره راهمو کج کردي عزيز
عشقم و رد کردي
خودت ندونستي چي کردي
تو با ما بد کردي عزيز
يادت مياد گفتم بهت اگه نميشي مرحمم
تورو خدا زخمم نشو که تيکه پارست بدنم
تو عين نا باوري ها تو هم شدي يه زخم نو
هيچ نميخوام مثل تو شم از جلوي چشام برو 

رفتي و خاطره هاي تو نشسته تو خيالم
بي تو من اسير دسته آرزوهاي محالم
ياده من نبودي اما من به ياد تو شکستم
غيرتوکه دوري ازمن دل به هيچ کسي نبستم
هم ترانه ياده من باش بي بهانه ياده من باش
وقت بيداري مهتاب عاشقانه ياد من باش
اگه باشي با نگاهت ميشه از حادثه رد شد
ميشه توآتيش عشقت گرگرفتن رو بلد شد
اگه دوري اگه نيستي نفس فرياد من باش
تا ابد تا ته دنيا تا هميشه ياد من باش

وقتي که تنگ غروب بارون به شيشه ميزنه
همه غصه هاي دنيا توي سينه ي منه
توي قطره هاي بارون ميشکنه بغض صدام
ديگه غير از يه دونه پنجره هيچي نميخوام
پشت اين پنجره ميشينم و آواز ميخونم
منتظر واسه ريسيدنت تو بارون ميمونم
زير بارون انتظارت رنگه تازه اي داره
منم عاشق ترم انگار وقتي بارون ميباره
بعضي وقتا که مياي سر روي شونم ميذاري
تموم غصه هارو از دل من بر مي داري
اما اين فقط يه خواب،خواب پشت پنجره
وقته بيداري بازم غم ميشينه تو هنجره
غم ميشينه تو هنجره   ....!!

من اگه هنوز ميخونم واسه خاطر دل توست
شعرمن صداي غم نيست هم صداي حسرت توست
عزيزم اگه خزونم واست از بهار ميخونم
تو رو تنها نميذارو گر چه تنها جا ميمونم
اگه تو شباي سردت با خودت تنها ميشيني
من برات ميخونم از عشق تا که فردا رو ببيني
اگه هم صداي اشکي واسه آرزوي بر باد
من برات ميخونم اي گل نوبهارونبرازياد
همه دل خوشيم به اينه که تو يادت موندگارم
گرچه عمريه تواين دشت يه خزون بي بهارم

بر دفتر عشقت چون گلبرگ رز پرپر شدمو با صدای آه دلم خون گریه کردم